Nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie

Data opublikowania: 23 listopada 2016

Nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie jest nieodpłatnym i legalnym sposobem na nabycie własności rzeczy, wynikającym z tzw. posiadania samoistnego przez określony w kodeksie cywilnym okres czasu, zwany okresem zasiedzenia.

Przesłanki zasiedzenia nieruchomości są następujące: formalny właściciel nie interesuje się nieruchomością, zaginął lub nie wiadomo już kto nim jest, zaś osoba, która korzysta z nieruchomości, traktuje ją jak swoją własność. Warto jednak pamiętać, że posiadaczem samoistnym można się stać dopiero po 20 latach nieprzerwanego posiadania, korzystania z danej nieruchomości (posiadacz w dobrej wierze – Kodeks cywilny – art. 172 §1) lub nawet 30 latach (uzyskanie posiadania w złej wierze – art. 172 §2 kc).

zimmytws/bigstockphoto.com

zimmytws/bigstockphoto.com

Różnice w kwestii dobrej i złej wiary są następujące:

  • posiadacz samoistny w dobrej wierze nabywa własność nieruchomości z tytułu zasiedzenia po upływie określonego w ustawie czasu, jeśli korzysta z rzeczy (np. uprawia grunt rolny) i traktuje ją jako swoją własność, a przy tym jest błędnie przekonany, iż przysługuje mu prawo własności do danej nieruchomości, co też zostaje usprawiedliwione obiektywnymi okolicznościami sprawy;
  • posiadacz samoistny w złej wierze również korzysta z rzeczy i traktuje daną nieruchomość jako swoją własność, lecz przy tym wie, że nie jest on jej właścicielem lub powinien o tym wiedzieć.

Posiadanie samoistne polega na władaniu nieruchomością tak jak właściciel, czyli we własnym imieniu i we własnym interesie. Posiadacz samoistny jest uważany przez swoje otoczenie za właściciela danej nieruchomości przez takie działania jak zabudowanie działki gruntu bądź opłacanie podatku od nieruchomości.

Bieg zasiedzenia rozpoczyna się z datą objęcia nieruchomości w posiadanie. W celu jego przerwania lub podważenia należy udowodnić przed sądem, że posiadanie nie było samoistne albo nastąpiło przerwanie biegu zasiedzenia.

Dzięki zasiedzeniu dana osoba fizyczna staje się pierwotnym właścicielem nieruchomości. Nabycie rzeczy następuje z mocy prawa, a podstawą do wpisu nowego właściciela do księgi wieczystej jest orzeczenie deklaratoryjne. Upływ terminu zasiedzenia powoduje, że dotychczasowy właściciel nieruchomości traci do niej prawo.

Do 18 października 1990 roku nie można było zasiedzieć nieruchomości, które należały do Skarbu Państwa, lecz obecnie nie ma w tej kwestii wielu ograniczeń (wyłączenie to obejmuje m.in. grunty przeznaczone pod drogi publiczne).

Podatek od zasiedzenia wylicza się według stałej skali – stanowi on 7% wartości nabytej na skutek zasiedzenia nieruchomości.

Podobne artykuły

Dodaj swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola wymagana są oznaczone *